Ciekawe miejsca i zabytki - informacja turystyczna

Kamerun

Atrakcje turystyczne KamerunuKamerun leży w środkowej i zachodniej Afryce, nad Zatoką Bonny, częścią Zatoki Gwinejskiej Oceanu Atlantyckiego. Kraj graniczy na zachodzie z Nigerią, na północnym wschodzie z Czadem, na wschodzie z Republiką Środkowoafrykańską, a na południu z Gwineą Równikową, Gabonem i Republiką Konga.

Portugalscy żeglarze dotarli do wybrzeży Kamerunu z początkiem XVI wieku. Ich nadbrzeżne faktorie rozpoczęły handel niewolnikami. W 1884 roku Kamerun stał się kolonią niemiecką ze stolicą w Buéa, którą później przeniesiono do Jaunde. Po pierwszej wojnie światowej Kamerun stał się terytorium mandatowym Ligi Narodów i został podzielony pomiędzy Wielką Brytanię i Francję.

Francuska część kraju proklamowała niepodległość w 1960 roku jako Republika Kamerunu. W lutym 1961 roku przeprowadzono plebiscyt, który miał zdecydować o przyszłości części brytyjskiej. W jego wyniku 70% terytorium północnego, zamieszkiwanego głównie przez ludność muzułmańską, przyłączono do Nigerii, a 30% terytorium południowego - chrześcijańskiego przyłączono do Republiki Kamerunu. Pierwszym prezydentem kraju został Ahmadou Ahidjo. W 1966 roku Ahidjo zdelegalizował wszystkie partie polityczne, a w 1970 roku stłumił rebelię organizacji UPC (Union of the Peoples of Cameroon). W 1972 wprowadził nową konstytucję ustanawiającą państwo unitarne.

Kamerun liczy 475 442 km kwadratowych i jest 53 pod względem wielkości wśród wszystkich państw świata. Jego powierzchnia porównywalna jest z Papuą-Nową Gwineą i nieco tylko mniejsza od amerykańskiego stanu Kalifornia.

Kraj ten, ze względu na różnorodność klimatu, określany jest mianem "Afryki w miniaturze". Natkniemy się tu na klimat morski, pustynny, górski, tropikalny i sawannowy. Strefy klimatu mają duży wpływ na strefy geograficzne, na jakie podzielony jest Kamerun. Różnią się one wyraźnie od pozostałych zarówno pod względem klimatu, rzeźby powierzchni, jak i wegetacji.

Nizina nadbrzeżna sięga od 15 do 150 kilometrów w głąb lądu poczynając od Zatoki Gwinejskiej. Jej przeciętna wysokość wynosi 90 metrów n.p.m. Pas ten jest wyjątkowo wilgotny i gorący, z krótką porą suchą. Jest też gęsto zalesiony tropikalnymi lasami deszczowymi.

Południowokameruński płaskowyż wznosi się ponad niziną nadbrzeżną na średnią wysokość 650 metrów n.p.m. Ten region również jest zdominowany przez deszczowe lasy tropikalne, jednak ze względu na równowagę pór deszczowych i suchych nie są one już tak wilgotne, jak na wybrzeżu.

Płaskowyż południowokameruński przekształca się od północy w mocno sfałdowaną, trawiastą Wyżynę Adamawa, która stanowi barierę pomiędzy południową i północną częścią kraju. Przeciętna wysokość wyżyny to 1100 metrów n.p.m., a temperatura od 22 do 25 °C. Tu również panują znaczne opady deszczu.

Doliny regionu północnego ciągną się od stoków wyżyny Adamawa po Jezioro Czad. Leżą na średniej wysokości 300-350 metrów n.p.m. Charakterystyczną roślinnością są tu krzewy i trawy. Obszar ten notuje niewielkie opady i wysoką temperaturę, która go wyjaławia.

Pas Kameruński z kolei jest nieregularnym, przerywanym łańcuchem gór, wzgórz i płaskowyżów. Rozciąga się od szczytu wulkanu Mount Cameroon na wybrzeżu aż po Jezioro Czad na północnym krańcu kraju. Region ten charakteryzuje się klimatem umiarkowanym z dość wysokimi opadami. Ziemia w tym regionie należy do najżyźniejszych w Kamerunie. W skutek aktywności wulkanicznej powstały tu jeziora kraterowe. 21 sierpnia 1986 roku z Jeziora Nyos zaczął wydobywać się dwutlenek węgla, który spowodował śmierć około 2000 ludzi.