Ciekawe miejsca i zabytki - informacja turystyczna

Volubilis

Atrakcje turystyczne VolubilisVolubilis - stanowisko archeologiczne w północnym Maroku, niedaleko miasta Meknes. Zachował się tu rozległy kompleks ruin rzymskiego miasta – starożytnej stolicy Mauretanii Tingitana – wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W tym miejscu w III w. p.n.e. powstała punicko-mauretańska osada obronna, która w II w. p.n.e. przekształciła się w miasteczko handlowe. W okresie  25 p.n.e.-23 n.e. – król numidyjski Juba II wybudował umocnienia murów. Największy rozkwit miasta przypada na lata 40-285 gdy miasto uznano za siedzibę rzymskiego namiestnika. Zostały zbudowane m.in. bazylika, forum, kapitol oraz łuk Karakalli. W roku 169 mury miejskie osiągnęły łączną długość 2500 m. W kolejnych stuleciach miasto rozwijało się pod rządami Arabów aż do XVIII wieku, kiedy to piękne budowle zostały zrabowane, gdyż sułtan Mulaj Ismail uznał, że będzie to cenny materiał do budowy kompleksu pałacowego w Meknes. Dzieło zniszczenia zwieńczyło trzęsienie ziemi w roku 1755. Z majestatycznego Volubilis pozostały jedynie ruiny, które stopniowo popadły w zapomnienie.

Największą budowlą i chyba jedną z najważniejszych w Volubilis jest Dom Orfeusza. Zachowały się tutaj piękne mozaiki podłogowe przedstawiające Orfeusza z lirą, dziewięć delfinów oraz zaprzężony w konika morskiego rydwan z żoną Neptuna – Amfitryną, która jest boginią morza. Sądząc po wielkości tych ruin można wnioskować iż dawniej był to dom kogoś ważnego i bogatego.

Wart odnotowania i obejrzenia jest także Kapitol. Jest to prawie identyczna kopia świątyni Jowisza w Rzymie. Zdobią go liczne wznoszące się ku niebu kolumny w stylu korynckim. Na północ od Kapitolu stała niegdyś bazylika kapitolińska poświęcona Jowiszowi i jego żonie Junonie, oraz bogini Minerwie.

Z lewej strony kompleksu widoczny jest łuk triumfalny, który znajduje się w samym centrum Volubilis. Znajduje się on na brukowanej ulicy nazywanej Decumanus Maximus, która swego czasu była główną drogą miasta. Wybudowano go w roku 217 na rozkaz Marka Aureliusza Sebastenusa, aby oddać cześć cesarzowi Karakalli i jego matce Julii Domny. Pierwotnie na szczycie łuku stała wykonana z brązu rzeźba rydwanu zaprzężonego w sześć koni. Łuk ten był niezbyt dokładnie rekonstruowany w latach 30. XX wieku, w związku z czym w latach 60. wykonano kolejne prace mające na celu zniwelowanie popełnionych wcześniej błędów architektonicznych.